Асноўныя паняцці: 

Фразеалогія (ад грэч. phrasis – выраз, моўны зварот і logos – вучэнне) – раздзел мовазнаўства, які вывучае семантычныя, граматычныя і стылістычныя асаблівасці фразеалагізмаў.

Фразеалагізм – гэта ўстойлівая, узнаўляльная, не менш як двухкампанентная моўная адзінка, якая спалучаецца са словамі свабоднага ўжывання і мае цэласнае значэнне, не роўнае суме значэнняў яе кампанентаў (калі іх разглядаць на ўзроўні слоў).

Фразеалагічныя адзінствы – матываваныя фразеалагізмы з жывой унутранай формай, якія ўзнікаюць у выніку пераасэнсавання свабодных словазлучэнняў.

Фразеалагічныя зрашчэнні – гэта семантычна непадзельныя, нематываваныя, бязвобразныя фразеалагізмы, якія патрабуюць этымалагічнага аналізу, высвятлення матываў іх узнікнення.

Варыянтнасць фразеалагізмаў – здольнасць аднаго і таго ж фразеалагізма выступаць у дзвюх  ці болей разнавіднасцях, узаемазамяняльных у любым кантэксце.

Мнагазначныя фразеалагізмы – фразелагізмы, якія маюць два і больш значэнняў.

Фразеалагічныя антонімы – выразы з супрацьлеглым значэннем.

Фразеалагічныя амонімы – выразы, якія аднолькава гучаць, але не маюць нічога агульнага ў сваім значэнні.

Фразеалагічныя сінонімы – выразы, якія абазначаюць адно і тое ж паняцце, маюць тоеснае ці гранічнае блізкае значэнне, належаць да аднаго семантыка-граматычнага тыпу, але адрозніваюцца адзін ад другога адценнямі значэння, стылістычнай афарбоўкай і іншымі адметнымі адзнакамі.